Little Owl

   การรรอคอย ไม่ว่าใครก็คงไม่พิศมัยทั้งนั้น แต่ทำไมเป็นฉันตลอดเวลาที่เป็นคนๆนั้น

   ฉันไม่ชอบให้ใครรอ ดังนั้นฉันจึงพยายามเพื่อที่จะรักษาคำพูดของตัวเองหากนัดใคร

   ไว้ ฉันเลยตั้งความหวังเอาไว้ว่าเขาก็ต้องเป็นอย่างนั้นบ้าง .... แต่ฉันก็คงจะเป็นฝ่าย

   ที่ผิดเอง ที่ไปตั้งความหวังว่าเขาต้องทำอย่างนั้นอย่างนี้เหมือนกับฉัน

   ถ้าถามว่าโกรธไหมที่ต้องนั่งรออยู่คนเดียวเป็นชั่วโมงๆ บอกได้เลยว่าไม่ แต่ตะกอนที่

   มันอยู่ในใจคอยแต่จะกวนให้ต้องคิด ถึงฉันจะเป็นคนที่มีความอดทนสูงพอ บางครั้งก็

   มีขีดจำกัดเหมือนกัน .... นี่ฉันเป็นคนที่ไม่มีค่าพอที่จะต้องรีบมา หรือแค่คิดว่า เอาน่า

   เพื่อนกันรอนิดหน่อยจะเป็นไรไป .... หรือฉันควรจะเอาอย่างด้วยการลองมาสายสักที

   ดีหรือเปล่า แต่นั้นก็ไม่ใช่นิสัยของฉันอยู่ดี ในเมื่อแก้ที่คนอื่นไม่ได้ ฉันก็กลับหันมามอง

   ตัวเอง

   ฉันจะไม่คิดให้เขาเป็นอย่างที่ฉันอยากให้เป็น

   ในเมื่อเป็นอย่างนั้นฉันจะรอแค่ลิมิตที่ตัวฉันเองทำได้ หรือพูดอีกนัยก็คือ ลิมิตที่ไม่ทำให้

   เกิดตะกอนนั้นในใจ เพราะพื้นฐานและสามัญสำนึกต่าง ความคิดต่าง แต่เรากลับต้องอยู่

   ในสังคมเดียวกัน เลยมีทั้งคนที่ต้องรอคอย กับ คนที่เป็นฝ่ายทำให้ต้องรอคอย

   ใครที่เป็นฝ่ายรอ ลองคิดดูบ้างว่าเป็นเหมือนอย่างที่ฉันเป็นหรือเปล่า ถ้าใช่แล้วละก็ลองทำ

   ในอย่างที่ฉันทำ ถึงแม้อาจจะดูยาก แต่ทำแล้วตัวเราเองนี่หล่ะที่จะสบายใจ ไม่ใช่สบายใจ

   กับการรอคอย แต่เป็นความสบายใจที่ไม่จมอยู่กับความทุกข์ของการรอคอย

   ส่วนอีกฝ่ายลองนึกถึงใจเขาใจเราบ้าง ในเมื่อทุกคนต่างก็ไม่อยากเป็นฝ่ายที่ต้องรอคอย

   ทำไมไม่ลองปรับตัวเพื่อที่จะเข้ากันได้มากขึ้น เพราะแค่คำว่า ขอโทษ ไม่ได้ทำให้เรื่อง

   ที่อีกฝ่ายต้องรอเปลี่ยนไป